دورششمموضوعاتاسباب بازی

اسباب بازی

اسباب بازی به مثابه کالا و ابزار بازی؛

اسباب بازی در لغت به وسیله، یا ابزار بازی و بازیچه معنی شده است که شامل هر ابزاری می شود که بتوان با آن بازی کرد. ابزار و وسایل بازی و سرگرمی کودکان و نوجوانان که از مواد مختلفی چون چوب، پلاستیک، فلزات و پارچه ساخته می شوند. اسباب­بازی­ها سرگرم کننده هستند اما بیشتر می­توان گفت ابزاری است برای کمک به کودکان که درباره خودشان و دنیای پیرامونشان شناخت پیدا کنند. همچنانکه کودکان بازی می کنند یاد می­گیرند که چطور مسائل را حل کنند با دیگران ارتباط برقرار کنند و مهارت های ریز و درشت خود را رشد دهند. اسباب بازی ها باید با توانایی های جسمی، ذهنی و نیازهای روانی و عاطفی و اجتماعی کودکان و نوجوانان نیز باید هماهنگ باشد به همین سبب برای هر گروه سنی با توجه به نیازهای رشدی آنها اسباب بازی ها متفاوت هستند.

اسباب بازی پایه و مبنایش بازی است. اسباب بازی به عنوان نوعی سرگرمی مختص کودکان است که با در نظر گرفتن نظام تربیتی و آموزشی جوامع انسانی برای تشویق و یا هدیه به مناسبت ها و ... در اختیار کودک قرار می گیرد. فلسفه اسباب بازی را باید نشانه هایی از مضامین اخلاقی، آموزشی، زیبایی شناختی و اجتماعی دانست که با ظرافتی خاص می تواند کودک را در معرض آشنایی با محیط پیرامونی بزرگساان قرار دهد. با اهمیت این موضوع که آموزش های دوران و سالهای کودکی جزء آموزش های پایه و بنیادین در شکل گیری شخصیت اجتماعی و فردی کودکان است اینکه ما در ارزش گذاری خویش اولویت را به انتقال کدام مفهوم و معنا به کودک میکنیم از نکات مهمی است که می تواند از یک اسباب بازی، ابزاری کارآمد و مفید ساخته و از دیگری یک اثر مخرب برای جریان شکل گیری شخصیت کودک. هر اسباب بازی وقتی وارد دنیای کودک می شوند مفاهیمی را انتقال می دهند که این مفاهیم در هر زمان و مکانی متفاوت است. با توجه به لزوم ایجاد یک پل ارتباطی بین بزرگسال و کودک که توسط آن بزرگسال بتواند هم کودک را بشناسد و هم دنیای خویش را به او معرفی کند، ساخت و ارائه اسباب بازی ها برای کودک یکی از مؤثرترین راهکارهایی است که با درگیر کردن احساسی کودک می‌تواند وی را به واکاوی و جستجو در مفاهیم دنیای بزرگسالان وادار کند.

اسباب بازی به مثابه کالای فرهنگی؛

بازی قبل از فرهنگ وجود داشته، با فرهنگ همراهی کرده و نقش خود را به عنوان عنصری پر بار در زندگی انسان حک کرده است. جان هوزینگ در 1950 نظریه ای دررابطه با وجه مشترک بازی و فرهنگ ارائه مینماید؛ «بازی در کلیه لحظات حیات فرهنگی جای دارد، بازی از لحاظ فرم آزاد، تخیلی و به دور از دنیای واقعی بنظر می رسد اما در عین حال فعالیتی است که بازیکن را ملزم به افزایش توانایی فردی و هماهنگی گروهی مینماید و هماهنگ با محیط اجتماعی فرهنگی جامعه شکل می گیرد». تقلید و همانندنگاری از سبک زندگی بزرگسالان در بازی های کودکان بدیهی است آنها در بازی با محیط زندگی و اشیایی که در دور و بر خود می بینند بهتر آشنا می شوند و برای زندگی و پذیرفتن مسئولیت های آن آمادگی پیدا می کنند و توانایی آفرینندگی اندیشیدن و تخیل آنها هم پرورش می یابد. بنابراین اسباب و ابزارهای بازی همواره نمودی از زندگی واقعی بزرگسالان را در خود داشته است بنابراین بازی و اسباب بازی را می توان جز انگاره های مشترک فرهنگی جوامع دانست.

اسباب بازی، وسیله ای است برای بازی، سرگرمی و آموزش کودکان و نوجوانان که متناسب با نیازهای رشدی هر دوره سنی باشد و حاوی مفاهیم، ارزش ها و مولفه های فرهنگی ایرانی اسلامی باشد به طوریکه به کودک در درک ارزش ها و مولفه های فرهنگی کمک کند و بتواند در هنگام بازی، آنها را باور کند، بپذیرد و در زندگی واقعی به کار گیرد.

بازی های صفحه ای

بازی‌ رومیزی یا بازی‌ تخته‌ای به بازی‌هایی گفته می‌شود که روی یک سطح از پیش طراحی شده (کاغذی، پارچه‌ای یا تخته‌ای) انجام می‌شود. در این بازی‌ها مهره‌ها بر اساس قوانین مشخصی روی صفحه بازی قرار می‌گیرند، حرکت داده می‌شوند یا از روی آن برداشته می‌شوند. این بازی‌ها ممکن است از نوع بازی‌های راهبردی باشند، یا مبنای آن بخت و اقبال باشد یا ترکیبی از این دو. معمولاً هدفی وجود دارد که بازیکن تلاش می‌کند تا زودتر از حریف (حریفان) به آن برسد. بازی‌های رومیزی از نظر انواع و شیوه‌های بازی بسیار متفاوتند. گاهی بازنمایی یک وضعیت در زندگی واقعی هستند.

در سالهای اخیر بازیهای رومیزی به لحاظ طراحی قوانین رشد زیادی کرده اند. کیفیت ساخت اجزای بازیهای رومیزی همپای دیگر تکنولوژیهای این عصر رشد کرده است. از قطعات چوبی و پلاستیکی گرفته تا کارتها و صفحه و مهره ها و بسته بندی و غیره همه روز به روز در حال پیشرفت و بهتر شدن هستند. تصویرسازیها، نشانه های گرافیکی، هر روز در بازیهای رومیزی در حال رشد است. بخش هنری این بازیها (به مانند بازیهای ویدیویی) تا جایی پیش رفته که برخی از این بازیها را تبدیل به یک اثر هنری کرده است. سبکهای مختلف بازی، هرکدام المانهای تصویری مخصوص به خود را دارا هستند که در بازیهای رومیزی به وضوح قابل تفکیک و شناخت اند.

بازی های رومیزی یا صفحه ای، طیف گسترده ای از بازی ها هستند که دارای دو رکن ملموس و غیر ملموس هستند. روش بازی، رکن غیر ملموس و شامل قواعد و قوانین بازی است، اجزای ملموس بازی شامل صفحه، کارت، مهره هستند که بسته به نوع بازی تعداد و تنوع دارند. داستان، روایت و مولفه های فرهنگی به خوبی در بازی ها می توانند ارائه شوند و به همین دلیل برای معرفی و حمایت از تولیدات فرهنگی در زمینه بازی های رومیزی، بازی هایی که با مفاهیم و مولفه های فرهنگی ایرانی اسلامی طراحی و تولید شده اند در الویت هستند.